จากชีวิต ที่เงียบเหงา ...อ้างว้าง จนมองไม่เห็นใครที่เข้าจัย
แล้ววันนึง ก็เหมือนกับว่า ...
เค้าคนนั้นได้เดินเข้ามา...
แต่ ...ชั้นก็ยังไม่แน่จัยอยู่ดี
ว่า... เค้าใช่คนๆนั้นมั้ย ?...
ทุกอย่าง แลดูสวยงาม
เพ้อ ... ฝัน ...
แต่ ...
ชั้นไม่เคยลืม ว่า
"สิ่งที่แน่นอนที่สุด ก็คือ ความไม่แน่นอน นั่นเอง"
... มันยังไม่แน่หรอก...
เพราะ...
เรายังไม่สนิทกันเพียงพอ...
แต่ก็ช่างมันเหอะ...
อยากขอบคุณเหลือเกินที่เข้ามา เปลี่ยนแปลง
อยากขอบคุณเหลือเกินที่เข้ามา ในชีวิต
อยากขอบคุณเหลือเกินที่ได้เดินเข้า ทำให้ชั้นมีความสุข
อยากขอบคุณเหลือเกินที่ยื่นมือมา ฉุดชั้นออกจากความเหงา
อยากขอบคุณเหลือเกินที่ทำให้คนไม่มีค่าอย่างชั้น ได้รู้สึกว่าฉันยังมีค่า
อยากขอบคุณที่ทำให้ชั้นรู้ว่า ยังมีใครสักคนที่ชั้นสามารถเรียกได้ว่า "แสนดี"
1 คนที่แสนดี ...ชั้นอยากให้เป็นเทอแบบนี้ตลอดไป...
ได้มั้ย ??
วันนี้วันที่ 11 กันยายน พ.ศ.2549
- ชั้นเดินไปทักเทอ " ใหม่ ...ใหม่ ...ใหม่!!"
แล้วเทอก้อหันมา ...ทำหน้าอย่างนั้น ฮ่าๆ ชั้นจำได้ติดตา
วันนี้ ตอนนี้ และวินาทีนี้
สิ่งที่ชั้นกลัวที่สุด ก็คือ "ความเปลี่ยนแปลง"
มันน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูกในเวลานี้
กลัวว่าเทอจะเปลี่ยนไป
...อย่าเปลี่ยนไปนะ ...ชั้นขอร้อง
ขอให้เวลานี้ อยุ่ไปอีกนานแสนนาน
ชั้นอาจไม่ดีพอ
แต่ชั้นก็มั่นใจว่า ฉันจะรักเทอให้เพียงพอ
และมันก็ มากมาย
อยากเก็บวันเวลา ความทรงจำอย่างนี้ไปนานๆ
รักแท้...
.....
